Απενεργοποιημένη Λειτουργία

Καλωσόρισμα

Χαίρετε αγαπητοί συναμαρτωλοί αδελφοί μου… Καλωσορίσατε στο ιστολόγιο της ραδιοφωνικής εκπομπής "Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως" …μιας βιωματικής προσέγγισης του σωτηρίου Θεϊκού ακαταλήπτου …μιας προσπάθειας να δροσιστεί η άνυδρη ψυχή ,να γαληνέψει η τρομαγμένη από της αμαρτίας την ταραχή ζωή μας , με το γλυκύτερο φως του κόσμου …Το Φως του Χριστού μας …Να σπάσει το ανθρωποκτόνο σκοτάδι που γίνεται όλο και πυκνότερο …Συνοδοιπόροι σε μια αγαπητική εν Κυρίω συναλληλία , που συναντά την θέρμη και την ψυχωφελή αγωνία κάθε σύμπονου αδελφού-τεθλιμμένου συνοδίτη , στα ερτζιανά του Θεού και στα ευλογημένα ραδιοφωνικά καταφύγια της Πατρίδας μας …( Νώντας Σκοπετέας)

MainTabMenu

21 Απρ 2018

Ως το Αμήν του Ιωάννη Του ...(Μέρος Α)



…ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ᾿ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία. Αμήν.( Ιω.κα΄.25) 

Υπάρχουν δε και πολλά άλλα, όσα έκαμεν ο Ιησούς, τα οποία εάν γράφονταν λεπτομερώς  ένα προς ένα, νομίζω ότι ολόκληρος ο κόσμος με όλες τις  βιβλιοθήκες του δε θα χωρούσε τα βιβλία, που θα γράφονταν. Αληθώς ! 

Τα τελευταία λόγια από το Ευαγγέλιο του επικαλουμένου  ηγαπημένου μαθητή ! Και γνωρίζουμε αδελφοί μου , για να χρησιμοποιήσουμε έναν λόγο που βρίσκεται μόλις λίγο πιο πάνω στο Ευαγγέλιο του Φωτός , ότι η μαρτυρία του , μα και η υπέρλογα συνταρακτική τούτη του εκτίμηση,  είναι πέρα για πέρα αληθινή ! Τριάντα τρία χρόνια στη γη ο Θεάνθρωπος Ιησούς ! Τρία χρόνια δημοσίου βίου καταγεγραμμένα από τους 4 Ευαγγελιστές Του ! Και εκείνος που Τον έζησε πιο κοντά απ΄όλους , εκείνος που είχε το χωρητικότερο δοχείο για να δεχθεί μέρος από το απέραντο της αγάπης Του γλυκυτάτου Ιησού ,  πριν το τελευταίο αμήν του Ευαγγελίου του , την προφητική του Αποκάλυψη και το Αγαπάτε αλλήλους που σαγηνευτικά μονότονα επαναλάμβανε στο βαθύ του γήρας , καταθέτει μια εκτίμηση που δονεί τις ψυχές μας ! Γιατί μας συγκλονίζει τούτη η λαλιά του ; Γιατί όποιος έχει αναγνώσει με ταπεινό πνεύμα ,  πίστη ακλόνητη, ψυχή εύφορη και μάτια υγρά έστω για μια φορά όσα καταγράφονται στην Καινή Διαθήκη, για όσα εποίησε ο Θεάνθρωπος στον Δημόσιο βίο Του , αληθινά λέγεται πως στέκεται ενεός όταν ακούει ότι όλα αυτά , μπροστά στο πλήθος των πεπραγμένων και των ρημάτων Του , των θαυμάτων και των θαυμασίων Του τα οποία δεν καταχωρήθηκαν σε λέξεις και σελίδες , είναι μια σταγόνα στον ωκεανό της Σοφίας , της Παναγαθίας και της Παντουργίας Του! Και κάπου εδώ έρχεται να μας συναντήσει  αυτό το υπερπολύτιμο εφόδιο , το Θεόσδοτο και ζείδωρο στον άνθρωπο. Της ψυχής ο συμπαραστάτης και χορηγός , η συνείδηση , η  εντός ημών φωνή του Θεού , έρχεται να αναλάβει τον κυρίαρχο ρόλο της ! Διαθέτουμε άραγε εμείς σαν τον Απόστολο των Εθνών Παύλο , πεποίθηση ότι έχουμε καλή συνείδηση ; …πεποίθαμεν γὰρ ὅτι καλὴν συνείδησιν ἔχομεν, ἐν πᾶσι καλῶς θέλοντες ἀναστρέφεσθαι.( Εβρ.13,18) . Δεν μας ελέγχει , δεν μας τύπτει η συνείδησή μας επί του προκειμένου θέματος ; Φυσικά και δεν δύναται να γνωρίζουμε τα πολλά ….άλλα,  τα οποία εποίησε ο Σωτήρας Χριστός μας και τα οποία δεν θα τα χώραγαν όλες οι βιβλιοθήκες αυτού του κόσμου ! 

Είναι ανέφικτο και δεν θα δώσουμε λόγο για αυτήν την ακούσια αγνωσία   μας !  Μα  για τα υπόλοιπα , έστω για αυτά τα ελάχιστα μπροστά στο άπειρο πλήθος , για όσα βρίσκονται μέσα στον Νέο Νόμο , στην Καινή Διαθήκη , στις ιερές καταγραφές των Αγίων Ευαγγελιστών και Αποστόλων , τι θα έχουμε να πούμε αν δεν τα γνωρίζουμε καν , αν έστω και για μια μοναδική φορά στην ζωή μας , δεν ανταμώσαμε  μαζί τους ; Στ αλήθεια , Τον γνωρίζουμε τον Χριστό μας , ή απλά κάποτε μας μίλησαν , κάποτε ακούσαμε για Εκείνον ; Πέρασε άλλη μια Μεγάλη Εβδομάδα ! Άλλη μία ή μια άλλη ; Τι μάθαμε , τι θυμόμαστε, τι βιώσαμε , τι γνωρίζουμε για αυτά που γίνηκαν και γίνονται ακατάπαυστα ξανά για εμάς  ; Εσταυρώθη και Ανεστήθη  δι ημάς , δι εμέ ! Πολλοί μένουμε σε εκείνο το παιδικό στιχολόγημα ! Μεγάλη Δευτέρα – μεγάλη μαχαίρα, Μεγάλη Τρίτη – ο Χριστός εκρύφτη, Μεγάλη Τετάρτη – ο Χριστός επιάστη, Μεγάλη Πέμπτη – ο Χριστός παιδεύτη,  Μεγάλη Παρασκευή – ο Χριστός στο καρφί, Μεγάλο Σαββάτο – ο Χριστός στον τάφο, Μεγάλη Κυριακή – ο Χριστός θ’ αναστηθεί.
Και περνούν τα χρόνια και οι Εβδομάδες οι μεγάλες , και εμείς ψυχοβλαβώς αμέριμνοι , καθησυχάζοντας την συνείδησή που μας τύπτει και διαμαρτύρεται ( όσο βέβαια μπορεί να αντιστέκεται στην υπνηλία , στην νάρκη και την πώρωσή της ) ,  επαναλαμβάνουμε και αυτάρεσκα αμετακίνητοι βαλτώνουμε  σε αυτό το παιδικό ποιηματάκι ! Και αν βρεθεί κάποιος από εκείνους που είναι ικανοί και "ετέρους διδάξαι"( Τιμ.Β.2),να μας πει κάτι ψυχωφελές , διδακτικό , διαφωτιστικό από τον βίο του Εσταυρωμένου Ναζαρηνού εμείς τον διακόπτουμε αμέσως λέγοντάς του : Τα ξέρω αυτά ! Τα ξέρω!
Τίποτα δεν ξέρουμε αδελφοί μου ! Πρώτος και καλύτερος ο γράφων ! Κάθε λέξη στο Ευαγγέλιο έχει τόσο Φως που μπορεί ένα ολόκληρο πολυσέλιδο  βιβλίο  να γραφτεί για αυτήν,την ελάχιστη λέξη ! Έχουμε γύρω μας , στο οικείο περιβάλλον, στο οικογενειακό , αδελφούς και φίλους , που είναι αυτό που λέμε βιβλιοφάγοι ! Φιλοαναγνώστες ! Όλο τους συναντάς με ένα βιβλίο στο χέρι ! Μα δεν μιλάμε για αναγνώσματα που φωτίζουν την ψυχή με Φως αληθινό,  αποκαλύπτοντάς της το αιώνιο ταξίδιόν της  , μα για κάθε απίθανο θέμα , ευφάνταστο μυθιστόρημα, για βιβλία επιστημοσύνης , «ελεύθερης» ποίησης… Αλίμονο , φυσικά και να διαβάζονται βιβλία ! Να δουλευτεί η οξυδέρκεια , να γεμίσει δημιουργικά ο χρόνος , να γίνει κτήμα η σημαντική γνώση , να αυξηθεί η ευφυΐα  ! Αλλά αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου ! Εσύ που λες πως είσαι Χριστιανός Ορθόδοξος και λες πως πιστεύεις και πήγες στην Εκκλησία Του την Μεγάλη Εβδομάδα  , εσύ που δεν απεκδύεσαι της Ορθοδόξου πίστεώς σου( για τους υπολοίπους σεβόμαστε το αυτεξούσιο και το εθελουσίως αυτοκατάκριτο , σιωπώντας προσευχητικά να μην επαληθευτεί σε αυτούς το :"όψονται εις Όν εξεκέντησαν"- Ιω.19,37-... ) και διαβάζεις χίλια-δυο βιβλία «τούβλα» ( για να μην παρεξηγηθούμε , αναφερόμαστε στο πολυσέλιδό τους …) , που διαθέτεις πληροφορίες και είσαι πάντα άριστα ενημερωμένος  για το ποιος παντρεύτηκε ,ποιος χώρισε ,ποιος ...έβηξε , που ξέρεις με την παραμικρή  λεπτομέρεια παραμέτρους και μυστικά για το κυνήγι  , το ψάρεμα, την ποδηλασία ,τα μαστορέματα, την μόδα, την γευσιγνωσία,τα αυτοκίνητα ,τις μηχανές,το ποδόσφαιρο ,το μπάσκετ,το βόλεϋ ,το πινγκ –πονγκ,το μπάτμιντον και το χόκεϋ επί …λάσπης , εσύ αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου, Χριστιανέ Ορθόδοξε πιστέ , κάνε έναν διάλογο με την συνείδησή σου όταν σε ελέγχει και σε ρωτά : Αλήθεια τι γνωρίζεις για τον Χριστό σου ; Αυτόν που σταυρώθηκε για σένα! Και τόλμησε επιτέλους , βρες το θάρρος  να της απαντήσεις και να ομολογήσεις: Σχεδόν…τίποτα ! Τα βασικά !Μέσες άκρες που λένε! Των Χριστουγέννων και του Πάσχα ! Όσο δηλαδή βάσταξε η εορταστική , πανηγυρική , εκτυφλωτική,  περιστόλιστη και ολιγόλεπτη παρουσία μας στον ολιγόλεπτα ομοίως πλημμυρισμένο Ναό , το πρωί των Χριστουγέννων και το βράδυ του Επιταφίου και της Ανάστασης! Αυτά ξέρω , τα βασικά , τα απαραίτητα , που ξέρουν οι πολλοί , αυτά που τα χω δει και σε ταινίες ! Με ποπ κορν και αναψυκτικό ! Πλαστική … αναψυχή ! Ως εκεί !  
Ο Χριστός στο καρφί , στον Τάφο , στην λαμπάδα και στο αρνί ! Άντε και του χρόνου !
Βρες το θάρρος αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου , βάλε αρχή από σήμερα και πες : Θα μάθω τα πάντα για τον Χριστό μου! Αυτόν που ευλογεί και αγιάζει τα σύμπαντα! Θα μελετήσω και θα ψάξω σ αυτά που υπάρχουν αιώνες τώρα μέσα στο Ευαγγέλιό Του ! Σήμερον της ευδοκίας ημών το προοίμιον, της Σωτηρίας το κεφάλαιον,  σήμερον γεννάται , κρεμάται , ανασταίνεται ! Στο σήμερα και στο τώρα όχι στο αβέβαιο και αχαρτογράφητο αύριο ! Τώρα να φωτίσουμε την ψυχή , τώρα να αποκτήσουμε και εμείς ελέω Θεού , μια κάποια πεποίθηση καλής συνείδησης ! Να Τον γνωρίσουμε , έμβρυο  στο ευλογημένο γένοιτό μοι της Παναγιάς  , βρέφος νιογέννητο εν χερσίν της Παρθένου ,  στην αγκαλιά της πανυμνήτου Γαλακτοτροφούσας και έπειτα μικρό παιδί υπάκουο να προκόβει στην αρετή , έφηβο στον Οίκο του Πατρός, νέο να εργάζεται σκληρά στο μαραγκούδικο του Σώφρονος Ιωσήφ , τριάντα ετών να εισέρχεται στην τριετία της δημόσιας αποκαλυπτικής και λυτρωτικής του δράσης ! Να γνωρίσω τον Χριστό μου ! Μέσα από τις αιώνιες λαλιές Του : Ο πάντα φέρων τω ρήματι της δυνάμεως αυτού ! ( Εβρ.1.3) Αυτόν που συγκρατεί τα πάντα με την δύναμη του λόγου Του ! Με πόθο ευλογημένο , με θέρμη Θεάρεστη . Αναζητητής Της Αλήθειας , Της Ζωής , Της Ελπίδας , Του Φωτός !Σήμερα ! Δεν πέρασαν ούτε τα Χριστούγεννα , ούτε το Πάσχα , ούτε οι μεγάλες μέρες της πίστης μας ! Είναι εδώ πάντα στο παρόν ! Στο κέντρο της καρδιάς μας! Δεν είναι ανεπίκαιρο το να μελετάς οποτεδήποτε τα γεγονότα της Γεννήσεως , της Βάπτισης ,του Θείου και θεληματικού Του Πάθους , της τριημέρου Εγέρσεως, της Αναλήψεως ,  τις Παραβολές του Τριωδίου ! Η παραμικρή στιγμή είναι καιρός φωτισμού εκ της αδύτου Σοφίας , του Υιού και Λόγου του Θεού ! Δεν χρειάζεται να είσαι ούτε πολυγραφότατος συγγραφέας , ούτε παραγωγός Εκκλησιαστικού Ραδιοφώνου , ούτε κληρικός , ούτε Ιεροκήρυκας για να γνωρίζεις τις   ζωοδότειρες λεπτομέρειες και τα γεγονότα της επί γης μαρτυρικής  παρουσίας Του ! Τίποτα Θεέ μου δεν ημπορεί να αναπάυσει τον άνθρωπο , έως ότου εύρη Εσέ ! έλεγε ο υιός των Δακρύων Ιερός Αυγουστίνος . 
Το οφείλουμε στις ψυχές μας που αναζητούν συνεχώς το καθάριο Φως ! Που υποφέρουν τόσο , ιδίως στις μέρες μας , από τα σκοτάδια και τα σκουπίδια που επισωρεύονται και πνιγηρά τις σκεπάζουν ! Οφείλουμε στις ψυχές μας να γνωρίζουμε τα πάντα για τα 33 χρόνια της επίγειας ζωής της Ζωής ! 33 χρόνια ένας Σταυρός ζωοποιός ! Από την σύλληψή Του ως το Αμήν του Ιωάννη Του ! ( Συνεχίζεται…. )
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή ( 4 μέρη )









18 Απρ 2018

Δάκρυ στο Εγώ… Σταγόνα στον βράχο του…



Είναι το εγώ άσχημη λέξη , θλιβερή , άκλιτη και   άστοργη και εωσφορική στην επαναλαμβανόμενη εκφορά της   ! Ανοίκεια της υψοποιού ταπείνωσης…Αδελφή  σιαμαία της υψηλοφροσύνης και της  φαρισαϊκής  αβύσσου ! Μόνο Ένας κατόρθωσε και την αγίασε τούτη τη λέξη ! Εκείνος που καθαγίασε τα πάντα!  Τα φαινομενικά ακάθαρτα και ρυπαρά,  εξαγνίστηκαν αιώνια με την χάρη Του ! Είναι ο Χριστός μας , ο μόνος που χρησιμοποίησε τόσο πολύ και απόλυτα αυτήν τη λέξη και κατόρθωσε να μας σαγηνεύσει !
Εγώ ειμί ο Ων, Εγώ ειμί  ο Ην , Εγώ ειμί ο Ερχόμενος , Εγώ ειμί το Φως του κόσμου, Εγώ ειμί  η Αλήθεια,  Εγώ ειμί η Ζωή , Εγώ ειμί η Ελπίς, Εγώ ειμί η Άμπελος,   Εγώ ειμί η Οδός,     Εγώ ειμί  η Θύρα,  Εγώ ειμί ο Ποιμήν ο καλός , ο Καθηγητής, ο Διδάσκαλος ,    Εγώ ειμί ο Άρτος της Ζωής, Εγώ ειμί Το Άλας της γης,   Εγώ ειμί  η Ανάστασις,  Εγώ Ζωήν αιώνιον δίδωμι , Εγώ και ο Πατήρ μου έν εσμέν !Εγὼ δε λέγω υμίν…  Ιδοὺ Εγὼ αποστέλλω υμάς…  Και εγώ  δε σοι λέγω οτι σὺ ει Πέτρος, Και εγώ αναπαύσω υμάς, Εγώ ειμί ο Χριστός!
Αν οποιοσδήποτε άλλος χρησιμοποιούσε τόσες φορές το Εγώ , προσδιορίζοντας με τον πλέον απόλυτο τρόπο τον εαυτό του , θα είχε χαρακτηριστεί και μείνει στην Ιστορία τουλάχιστον ως διαταραγμένος , ψυχωτικός,  εκκεντρικός, διεστραμμένος… Μόνο ο ενανθρωπήσας Θεός και κανένας απολύτως άλλος,  έστω και αποθεωθείς άνθρωπος , όπως έλεγε ο μακαριστός π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος , κατάφερε αιώνια να μας αιχμαλωτίσει και τόσο αλλιώτικα να μας δουλώσει με το Εγώ του ! Όλων των υπολοίπων ανεξαιρέτως το Εγώ , σαν δίνη ακράτητη καταστρέφει , διαλύει και απομακρύνει από το Φως ! Κατάξερο άνυδρο και βραχώδες το Εγώ μας ! Κοντά σ αυτό η ψυχή και αυτή αδελφή του αχώριστη !  Υπάρχει όμως κάτι που μπορεί να την κάνει εύφορη , να την δροσίσει , να την σμιλέψει ! Λένε οι Άγιοι Πατέρες για το ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο μαλακό από το νερό και τίποτα ποιο σκληρό από την πέτρα ! Φαινομενικά άνιση η μάχη ! Από την μια η  ακλόνητη και γρανιτένια ψυχή ! Απ΄την άλλη μια ανίσχυρη υγρή  ρανίδα  !Κι όμως, όταν αδιάλειπτα η σταγόνα της τελωνικής προσευχής πέφτει πάνω στην πορώδη και συμπαγή ψυχή , τα καταφέρνει και την τρυπά ! Αργά –αργά μα άπαυστα ,  στα σίγουρα καταφέρνει κάποτε , να διαλύσει το χρονίως  αδιάβρωτο και σμιλεύοντάς το , να του δώσει σχήμα ευρύχωρης καρδιάς , καιομένης  με και για την αγάπη του Χριστού μας ! 
 
Τέτοιες σταγόνες προσευχής και ταπείνωσης , τέτοια δάκρυα , διεισδυτικά στις σχισμές της πέτρινης ψυχής μας ,  είναι οι  μορφές  τούτου του βιβλίου ! Κάθε μια θα κυλήσει με την αλήθεια της πάνω στον βράχο του Εγώ μας ! Και θα τον  κάνει γόνιμη γη , να πέσει έπειτα  πάνω της του  Σποριά ο σπόρος,  να καρπίσει και εν αγαλλιάσει κάποτε να θεριστεί από τον Γεωργό Πατέρα  μας !
Νώντας Σκοπετέας 
Πεντηκοστάριον  2018
Κεντρική διάθεση :Πρόμαχος Ορθοδοξιας
Τηλεφ. Επικοινωνίας-Παραγγελιών:6986 22 59 27
www.promachos.gr
Όλα τα έσοδα της παρούσας έκδοσης αλλά και όλων των εκδόσεων της Ορθόδοξης Χριστιανικής Συναλληλίας :¨Πρόμαχος Ορθοδοξίας¨ διατίθενται για τους Ιεραποστολικούς-Φιλανθρωπικούς σκοπούς της και κυρίως για την έντυπη ΔΩΡΕΑΝ αποστολή των Χαιρετισμών της Παναγίας μας, όπου Ορθόδοξη Χριστιανική καρδιά χτυπά ! 

14 Απρ 2018

Την πίστη σου να ψηλαφάς...


….ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω…. εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον….. ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ,( Ιω.1,10-12)
Αυτοί που πίστεψαν τον Ιησού ως ενανθρωπήσαντα Υιό του Θεού και Σωτήρα( ερμ.Π.Τρεμπέλα) ,έγιναν και συνεχώς γίνονται παιδιά του Θεού!Υιοί Θεού , υιοί Φωτός!  Δικαιωματικά, σαν σε κληρονομική διαδοχή! Αν πιστέψεις! Χωρίς ατέρμονες προϋποθέσεις και διαδικασίες , γίνεσαι Ένα με τον ίδιο τον Θεό ! Αν Τον πιστέψεις , Τον δεχθείς και Τον λάβεις ! Σύσσωμος και σύναιμος! Μια και μοναδική προϋπόθεση : Η πλουσιόδωρη πίστη !Μας κάνει …Θεούς και Υιούς Υψίστου ! Όσοι έλαβον Αυτόν !
Η πίστη ! Υπάρχουμε γιατί πιστεύουμε ! Ζούμε και πορευόμαστε σ αυτό το πρόσκαιρο ακολουθώντας την , ή μάλλον στο κυνήγι της ! Τίποτα δεν γίνεται χωρίς αυτήν ! Ούτε το παραμικρό βήμα δεν θα κάνουμε αν δεν πιστέψουμε πως στο επόμενο δεν παραμονεύει ο όλεθρος !Μια γουλιά νερό ζωτική δεν θα πιώ αν δεν πιστέψω πως απ την πηγή του δεν ρέει ο θάνατος ! Τα πάντα κινεί ! Τα όρη μετακινεί ! Τον θάνατο κατατροπώνει ! Και ενώ όλα μπορούμε να τα πιστέψουμε στην κυριολεξία , και ενώ καθυποβάλλουμε την λογική και το κοινώς αποδεκτό, σε ένα σημείο φρενάρουμε κάπως απότομα !       Και μένουμε εκεί στυλωμένοι ! Και αναμένουμε μαρτυρίες πειστικές και αποδείξεις αδιάσειστες! Μα και το απολύτως προσωπικό μας θαύμα !  Θέλουμε να ψηλαφίσουμε τον ίδιο τον Θεό ! Να έρθει δίπλα μας Εκείνος , να Τον ακούσουμε , να Τον δούμε , να Τον αγγίξουμε , να Τον γευθούμε ! Να έχουμε εμείς αποκλειστικά την απόλυτη αίσθηση της παρουσίας Του . Μια ζωή ολάκερη στο κυνήγι του Θεού! Πασχίζοντας την ανακάλυψή Του ! Και Εκείνος με άκρα κατανόηση μας κάνει το χατίρι , μα όχι για να τον ανακαλύψουμε ! Δεν ανακαλύπτεται ο Θεός όσο κι αν ψάξουμε ! Όπου κι αν φτάσουμε ! Όποιον δικό Του μεσίτη κι αν γνωρίζουμε , δεν θα καταφέρουμε έστω κι αν είμαστε πεπεισμένοι πως όλο και Τον πλησιάζουμε ! Γιατί ο Θεός αποκαλύπτεται ! Σε μια γουλιά αγιασμού , στα δάκρυα που δεν σταματούν να κυλούν σε αυλακωμένα πρόσωπα του πόνου,  μόλις από κάπου ακουστεί το όνομά Του , στο άρωμα μιας ηδύπνοης λευκόχρυσης κάρας , στο άφθαρτο ενός χεριού που αιώνες ευλογεί , στις απειράριθμες ακήρατες πλευρές Της Σταυρωμένης και Αναστημένης Αγάπης που από παντού ξεπροβάλλουν ! «Αγίους και θαύματα παράγει τούτος ο τόπος» έλεγε ο αξέχαστος κυρ Νίκος ο Πετζίκης ! Ναι αξέχαστε κυρ Νίκο , Αγίους και θαύματα και ακήρατες πλευρές του Αναστημένου Ναζαρηνού , σταλμένες σαν σταγόνες σε επομβρία ιαματική , να γεμίσουν τις θολωτές στέρνες του κατάξερου Εγώ μας  ! -Φέρε το δάχτυλό σου παιδί μου ! Βάλτο στην πλευρά μου ! Στήριξε την πίστη σου ! – Ο Κύριός μου και ο Θεός μου ! Πόσο  δεν έχει ακουστεί τούτος ο διάλογος ! Πόσες φορές δεν έχει βγει τούτη η ομολογία από τα χείλη μας ! Μα πόσες ξεπήδησε απ την καρδιά μας ; Ούτε μία ακόμα ! Για αυτήν τη μια φορά θα παλεύουμε και θα  λαχταράμε ως την τελευταία μας αναπνοή ! Δεν τα καταφέραμε ακόμα! Κι ας μας προσφέρθηκε για ψηλάφηση τόσες φορές η κεντημένη πλευρά του Δεσπότη και τα σημάδια του από τα ιερά καρφία… Ω πως μας απογοητεύει τούτη η διαπίστωση ! Τόσα χρόνια μέσα στην Εκκλησία , στα προσκυνήματα , στις θαυμαστές διηγήσεις , στις ιαματικές επεμβάσεις και ακόμα η καρδιά να σιωπά!Καρτεράμε  την δική της ευλογημένη απόκριση ! Την κροτώδη καρδιακή φωνή!
 Έστω για μια φορά πριν την απόλυση , το νυν απολύεις του καθενός μας το παμπόθητο ! Και ελπίζουμε και δεν απελπιζόμαστε,  γιατί σκεφτόμαστε στις δύσκολες στιγμές της δοκιμασίας του λογικού μας,την ευλογημένη εκείνη απιστία του Αποστόλου Του ! Αν ο Θωμάς που Τον  έζησε 3 ολόκληρα χρόνια , αν εκείνος που Τον είδε να ανασταίνει νεκρούς και να θεραπεύει εκ γενετής τυφλούς και παραλύτους , αν εκείνος που τον άκουσε να διαβεβαιώνει συνεχώς για  την τριήμερη έγερσή Του εκ των νεκρών , λίγες μόνο στιγμές μετά,  λέει με πεποίθηση πως αν δεν δει και ψηλαφήσει για να βεβαιωθεί δεν θα πιστέψει …τότε έχουμε ελπίδα και εμείς ! Γιατί ο Θωμάς έκανε μια συγκλονιστική ομολογία  εκείνο το βράδυ το πανίερο της πίστης μας,το πρώτο μετά την Ανάσταση! Ήταν σαν να έλεγε και αυτός : Η καρδιά μου δεν πιστεύει !
Τα μάτια μου είδαν ! Τα αυτιά μου άκουσαν ναι ! Μα η καρδιά μου αναζητά ακόμα , θέλει αυτή να δεί , αυτή να ακούσει ! Αυτή να ομολογήσει ! Δεν μου αρκεί αυτό που τόσα χρόνια απλά παρατηρούσα ! Θέλω να β ι ώ σ ω! Εγώ ο εκλεκτός Του Απόστολος Θωμάς , δωρίζω σε όλα τα κατοπινά αδέλφια μου , στους Χριστιανούς και αναζητητές της Αλήθειας όλων των Χριστιανικών αιώνων την ελπίδα της Α π ο κ ά λ υ ψ η ς του Θεού ! Εντός σας ! Στο κέντρο της καρδιάς σας ! Γιατί πολλά άκουσε από τον Κύριό μας ο Άγιος και πολλά καταγράφηκαν μέσα του . Ένα όμως πραγματικά ασύγνεφα έλαμψε! Ρώτησαν κάποτε οι Φαρισαίοι τον Κύριο : Πότε έρχεται η βασιλεία του Θεού ; Ήταν μπροστά ο Θωμάς όταν ο Χριστός μας τους απάντησε :  «Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετά παρατηρήσεως, οὐδέ ἐροῦσιν· ἰδού ὧδε ἤ ἰδού ἐκεῖ· ἰδού γάρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστι» (Λουκ 17 ...) Μέσα σας ! Εκεί που πρέπει εγώ να κατοικώ ! Στην καρδιά σας ! Μόλις αυτό συμβεί , θα σπαράξει εκείνη και με όλη την δύναμή της θα ομολογήσει : Ο Κύριός μου και ο Θεός μου ! Ψηλάφηση θέλει η πίστη μας ! Μόλις ομολογήσουμε την απιστία μας , έστω την υδαρή μας πίστη !Τότε θα αποκαλυφθεί ο Χριστός μας ! Μετά  από 8 ημέρες …ίσως …Μπορεί και ελάχιστα πριν ξεπνεύσουμε για τελευταία μας φορά !Ελάχιστα πριν αναχωρήσουμε για την αληθινή Ζωή ! Σημασία έχει να ομολογήσουμε την απιστία μας ! Να φωνάξει η καρδιά μας ! Βοήθεια Κύριε ! Βοήθει μοι τη απιστία! Κατοίκησε μέσα μου και απάλλαξέ με από τον μισόκαλο που ακόρεστα ενσπείρει χαμερπείς λογισμούς αμφιβολίας και απελπισίας και σκότους ! Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι ! Πρόσθεσε Κύριε πίστη ζέουσα και υψοποιό ! Ξεδιάλυνε της απιστίας μα και της ψεύτικης ,  της ανεμόδαρτης πίστης την αχλύν! Αυτής που μας καθησυχάζει ότι είναι ακλόνητη και ακέραιη και αδιάβλητη !Μέχρι που να φανεί ο Αναστημένος Ναζωραίος στο διπλανό υπερώο ! Μέχρι να ακούσουμε από τους άλλους : Εωράκαμεν  τον Κύριον ! Και τότε ξεγυμνώνεται της καρδιάς η αλήθεια ! Εσύ αδελφέ μου , ταλαίπωρε εαυτέ μου ,  που διακηρύσσεις με παρρησία  πως εκ Πνεύματος Αγίου , αρεύστως , ανωδίνως και ανηδόνως Θεός γεννήθηκε εξ Αειπαρθένου Νύμφης Κυρίου! 
Εσύ  που όλα αυτά τα ψέλνεις  και τα υμνείς  ! Εσύ  που βροντοφώναξες μόλις το Χριστός Ανέστη ! Δεν μπορείς να πιστέψεις  ότι μετέλαβες το σώμα και το αίμα Του ! Δεν μπορείς να δεχτείς ούτε τα πιο μικρά που σαν ακήρατες πλευρές αποκαλύπτονται μπροστά σου ! Και μυρίζεις τον αγιασμό πριν τον πιείς , και φοβάσαι μην κολλήσεις τίποτα από τον μπροστινό σου γεράκο στην ουρά για την Θεία Μεταλαβιά ! Και λογαριάζεις για τρελό και πλανεμένο -ώσει λήρος εφάνη τα ρήματά του- όποιον με βουρκωμένα μάτια και πνιγμένη φωνή σου εξιστορεί μια θεία παρεμβολή και μια δική του ψηλάφηση ! Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο από όλα θαύμα ! Παρ ότι βλέπει ο Κύριος αυτές τις απαρνήσεις σου τις συνεχείς , Εκείνος δεν σταματά να εμφανίζεται μεθ ημέρας οκτώ ! Να αποκαλύπτεται και Χαίρων Ερευνώμενος ,  γλυκά να μας καλεί : Εδώ είμαι πάλι ! Μεθ υμών !  Ψηλαφήστε με !   
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

10 Απρ 2018

Δάκρυ στο εγώ …



Από μικρό παιδί νόμιζε πως είχε ταλέντο . Και αγωνιούσε να το καταλάβουνε κι οι άλλοι . Απ το σχολείο , έγινε αυτή η αγωνία σαν μια εμμονή , που πολύ αργότερα κατάλαβε το δυσθεράπευτο μέγεθός της . Και έτσι ξεκίνησε να τραγουδά και να πατάει τα άσπρα τα μαύρα και …τα πράσινα του κλειδοκύμβαλου και να ρουφάει αξεδίψαστα τα χειροκροτήματα , που ο αχός τους έγινε σκιά του και ρούχο του . Πίσω από μικρόφωνα, ένιωθε πως η φωνή του έπαιρνε μια αλλιώτικη ένταση και τρυπούσε τοίχους , σκοτάδια , σώματα, ψυχές και ουρανό .

Στιχάκια και μουσικές πάνω σε τυλιγμένες ταινίες των εξήντα λεπτών , μέσα σε κουτιά που απ έξω τους έγραφε με πολύχρωμα μελάνια για το ταλέντο του , που έπρεπε να αναγνωριστεί επιτέλους …. Είχε φτάσει ήδη τα είκοσι και κάτι . Το χειροκρότημα έγινε αυτοσκοπός , τα όνειρα μονοδιάστατα , μα πάντα περιέργως τότε ασπρόμαυρα . Φίλοι του σχεδόν μόνο όσοι μπορούσαν να καταλάβουν το μέγεθος του ταλάντου του . Αδιάφοροι σχεδόν του ήταν όσοι αδυνατούσαν να το συλλάβουν . Ιδίως , όσοι δεν του αποκρίνονταν , έστω και αποφατικά για δαύτο. Μικρόφωνα , ραδιοσταθμοί , συνεντεύξεις με μεγάλα ονόματα , γεμάτες θέσεις , λόγια μεγάλα , λόγια ψεύτικα …Κι έφτασαν σχεδόν τα τριάντα … Και εκείνο το τάλαντο , ακόμα στην τσέπη του θαμμένο, στο μανδήλιον του Εγώ του …Εκεί μέσα, ανεξίτηλα γυαλιστερό μα απολλαπλασίαστο…

Δεν κατάλαβε ποτέ του στ αλήθεια , πως το μικρόφωνο γίνηκε δεξί αναλόγι , οι μεγάκυκλοι ευλογημένο καταφύγι και ουράνιο ραδιοκύμα και τα στιχάκια μνήμες ενός ξεχασμένου αμνησίκακου και συγγνωμικού Πατέρα . Έφτασε σαράντα τριώ χρονώ για να νιώσει βαθιά του , πως σκοπός τούτου του πρόσκαιρου κόσμου , είναι να βγάλεις από την τσέπη το δοσμένο τάλαντό σου και αγιασμένο κάποτε να το επιστρέψεις κερδισμένο σε Εκείνον που στο χάρισε !
Δέκα και βάλε χρόνια τώρα , σε μετερίζια πνευματικά νυχοπατώντας , δεν μπήκε ποτές του μέσα σε αδιέξοδες «αυλές» σε σχήμα κυκλικό . Ήθελε μια θάλασσα απέραντη δίπλα, να μπορείς να φεύγεις και να σώζεσαι , απ τις παγίδες και τις επίνοιες του εχθρού και μια λεμονίτσα να χαιδεύεις πότε –πότε τα φύλλα της για να μυρώνεσαι .

Τόσα πάλι χρόνια , άκουγε φίλους κι αδελφούς να τον ρωτούν , γιατί δεν βγαίνουν σε βιβλία αυτά που η αθλία ψυχή του γράφει , να τα διαβάσουν και άνθρωποι «αρχαίοι» , που θα λεγε κι ο Κυρ Φώτης, αμύητοι στης τεχνολογίας την πολύβουη την μοναξιά .
Γιατί πάσχιζε να βρει στο διάβα του , αλισάχνη και αγλαόκαρπες λεμονιές, και συναλλήλους αδελφούς που το Ωσαννά πέμπουν συνεχώς όχι σε έναν Ερχόμενο Χριστό Εργοδότη …Τον λεμονανθό και την θάλασσα μπορεί να τα οσφραίνεται αυτός ο ταλαίπωρος με έναν Χριστό που φτάνει στην Ιερουσαλήμ –ψυχή του , μονάχα ως Ζωοδότης …
Να ταν προσευχή όλο αυτό , που ακούστηκε εκεί πάνω και έστειλε ο Κύριος των ταλάντων συνοδίτες τους Βαστάζους της Κυρίας Θεοτόκου και τον Πρόμαχό τους , να ξεκινήσουν τα βιβλία;

Πρόμαχος Ορθοδοξίας …Σειρά αλισάχνη …
Όλα τα έσοδα , εκεί που ευωδιάζει ο Χριστός μας . Στον πόνο , στην ανάγκη και στην δίψα για το Φως Του !

Παράκληση προς συναμαρτωλούς αδελφούς για προσευχή , να ευαρεστηθεί Εκείνος και μόνο !

Χριστός Ανέστη !Καλό Παράδεισο!

Νώντας Σκοπετέας

Πάσχα2018

Κεντρική διάθεση :Πρόμαχος Ορθοδοξιας
Τηλεφ. Επικοινωνίας-Παραγγελιών:6986 22 59 27
www.promachos.gr

Υγ: Φυσικά και είναι ευλογημένο , κάποιοι να βιοπορίζονται , μιλώντας και γράφοντας για Εκείνον. Η αναφορά στο κείμενο έχει να κάνει με όσους , φευ ! αυτό το θεωρούν πρωτεύον , παραγκωνίζοντας την Ουσία και το Φως…




30 Μαρ 2018

Aπό το πρωί είναι το Σάββατο μεγάλο !





Πότε ήταν που άνοιξαν οι πύλες της μετανοίας ; Πότε που το Τριώδιο στο ψαλτήρι , ξεκίνησε να μετρά  τις κατάγιομες από λυτρωτική αυτοκατάκριση  μα και γαληνιώσα ελπίδα σελίδες του και έγιναν τούτες δρόμοι ευθείς και σωτήριες τρίβοι  ; Τις ακολουθήσαμε στην πορεία αυτή την ωραία , την κατανυκτική , την χαρμολυπημένη με τις τόσες σπουδαίες στάσεις …Αυτές τις μέρες και τις Κυριακές με τους αθάνατους ήρωες , της πίστης μας τους  πρωταγωνιστές  και  σταθερούς μποστάρηδες σε τούτο τα ανεπανάληπτο ταξίδεμα! Όπου κι αν έχεις πάει σε όσους προορισμούς φημισμένους , σπάνιους , που λίγοι μόνο , οι κοσμογυρισμένοι ,  τα κατάφεραν να τους επισκεφθούν , αν δεν έχεις κάνει τούτο το ταξίδι στα μέρη τα Ουράνια του Τριωδίου , δεν έχεις πάει πουθενά ! 
Έχει προορισμό τελικό αυτό το ταξίδι , ένα μνημείο κενό , έναν θάνατο νικημένο , έναν Σωτήρα Αναστημένο ! Οι σελίδες του Τριωδίου καταλήγουν στον θρίαμβο της Ζωής , στην συντριβή του διαβόλου ! Ούτε μια λέξη μέσα τους , που να μην έχει μια συνταρακτική σπουδαιότητα ! Όμως εμείς πολλές φορές, τι κρίμα,  την αγνοούμε !  Εμείς δεν είμαστε εξάλλου που έχουμε τολμήσει να ξεστομίσουμε σαν σοφός κατά τα άλλα λαός εκείνο το : το πολύ κύριε Ελέησον δεν το θέλει κι ο Θεός ; Τι χρειαζόταν τώρα αυτή η αναφορά σε μια αστοχία, σε ένα λαϊκό ολίσθημα; Όλην την Σαρακοστή την νήστεψες όπως ορίζουν οι κανόνες της μάνας Εκκλησίας , δεν έλειψες ποτέ  απ τις υπέροχες ακολουθίες , τις Κυριακάδες με τα επί Σοι χαίρει , τα εφύμνια της Κυράς στις ανοιξιάτικες πάντα Παρασκευές της , στα προηγιασμένα ονείρατα  τα γονυπετή  του Παραδείσου και του Άρτου της αιωνιζούσης Ζωής , στο  ξεκίνημα της Μεγάλης Εβδομάδας από του Λαζάρου την Έγερση ακόμα  και τα πειστήρια της κοινής Αναστάσεως , ως το μυρωμένο βράδυ του Επιταφίου του Χριστού …Και ξημέρωσε το ευλογημένο Σάββατο , η ημέρα η εβδόμη! Κουρασμένο το σαρκίο από την αλάδιαγη νηστεία , από τις σωρευμένες ορθοστασίες…Μένουν λίγες σελίδες ακόμα !Μην τις προσπερνάμε αδελφέ μου , τούτες τις σελίδες που επιγράφονται: Μεγάλο Σάββατο πρωί ! Μην βιαζόμαστε να φτάσει το νύχτωμά του ! Μην κάνουμε συγκατάβαση  σε εκείνη την φωνή που έρχεται από τα δεξιά και μας ψιθυρίζει : -Εντάξει ,δεν έλειψες ούτε μια μέρα ! Ξεκουράσου και λίγο θα πέσεις κάτω στο τέλος ! Και αύριο Πάσχα που είναι δεν θα χεις δύναμη για τίποτα !Θα πας και το βράδυ και θα κάτσεις ως το τέλος ! Οι σελίδες αυτές του Τριωδίου είναι μοναδικές ! Τα αναγνώσματα στο πρωινό του μεγάλου Σαββάτου ανεπανάληπτα ! Και οι δικοί του ξεχωριστοί ήρωες και μπροστάρηδες!Ο Ιωνάς και οι 3 παίδες …Ολοχρονίς τους μνημονεύουμε ( οι ψαλτάδες τις περισσότερες φορές μηχανικά δυστυχώς προφέρουμε τα ονόματά τους και ψέλνουμε τις ιστορίες τους τις αληθινές ) χωρίς να γνωρίζουμε το γιατί ! Δεν υπάρχει μέρα στην λειτουργική ζωή της Εκκλησίας που να μην τους θυμηθούμε !
 Στις 9 ωδές των κανόνων ! Στα 9 αυτά ψάλματα που φτιάχνουν έναν κανόνα ! Κάθε μια από αυτές τις 9 ωδές ( έστω και υποτυποδώς με μια απλή αναφορά φράσεων ή λέξεων που παραπέμπουν στην Ιστορία)περιγράφει ένα πρόσωπο και την εξέχουσας σημασίας και μεστή προτυπώσεων για την πίστη μας ιστορία του ! Η πρώτη ωδή αναφέρεται στο θαυμαστό πέρασμα των Ισραηλιτών μέσα από την ανοιγμένη στα δύο Ερυθρά θάλασσα.Η δεύτερη αυστηρά ελεγκτική και θρηνητική  ( που την συναντάμε επί το πλείστον  στην Μ.Σαρακοστή)  περιγράφει την αχαριστία του λαού του Ισραήλ . Η τρίτη στην προφήτιδα Άννα, την μητέρα του Σαμουήλ και την ευγνωμοσύνη της . Η τέταρτη στην προσευχή του Προφήτη Αββακούμ του θεηγόρου , η πέμπτη στον πέμπτο Ευαγγελιστή Ησαϊα! Να ο Ιωνάς κι η δική του έκτη ωδή ! Ω πόσο θέρμη είχε εκείνη η προσευχή του μέσα στον υδάτινο τάφο του ! Οι δυο επόμενες ωδές  φέρνουν μπροστά μας τους 3 γενναιότατους παίδες: Τον Ανανία, τον Αζαρία και τον Μισαήλ! Πίστην στον μόνο Κύριο  τον ζηλωτή Θεό ! Η ανυπότακτη πορεία τους προς την κάμινο και τον Χριστό Λυτρωτή ! Στην ογδόη ωδή , μεταφερόμαστε σε εκείνες τις στιγμές της φλογοφόρου καμίνου ! Μα τι ακούγεται αέναα μέσα στις δυσθεώρατες πύρινες γλώσσες; -Τον Κύριο υμνείτε και δοξολογείτε εις πάντας τους αιώνας ! Έρχονται οι πρώτες 8 ωδές από την άσειστη πέτρα , το θεμέλιο της πίστης μας , την Παλαιά Διαθήκη ! Η εννάτη ωδή χωρισμένη στα δύο αναφύεται  από την νέα συμφωνία Θεού και ανθρώπων ! Ο ύμνος της νέας Εύας και η ευχαριστία του προφήτη Ζαχαρία ! Στο πρωινό του Μεγάλου Σαββάτου, στον Εσπερινό της Κυριακής του Πάσχα όπως κανονικά ορίζεται ,  σε όλες τις Εκκλησίες της Ορθοδοξίας μας ξετυλίγονται 2 από αυτά τα αληθινά και τόσο ωφέλιμα για τις ψυχές ιστορήματα.  Είναι 15 όλα τα αναγνώσματά του Τριωδίου σε αυτό το πρωινό ! Σε πολλά μοναστήρια κυρίως , διαβάζονται όλα ! Στις ενορίες για λόγους οικονομίας έχει επικρατήσει να διαβάζονται το 1ο    από την Γένεση το 4ο από τον Ιωνά και το 15ο από τον Δανιήλ!
 
Συγκλονιστικές αποκαλύψεις και συμβολισμοί απαράμιλλοι ! Είναι κρίμα για την ψυχή,  να λείπουν τούτες οι σελίδες από την μνήμη της , το φως τους το άσβηστο μαζί με των υπόλοιπων τα φωτοβόλα μηνύματα , να μην φωταγωγούν τα τελευταία βήματα του δρόμου προς  την ποθεινή τριήμερη  Έγερση  !  Αυτό το σύνηθες κενό ανάμεσα στην νυχτιά των Εγκωμίων και εκείνη της Ανάστασης , που οι περισσότεροι έχουμε «γεμίσει» μόνο με την προετοιμασία του Πασχαλινού τραπεζιού, δημιουργεί κενά και στην ψυχή μας που δεν αποζητά την αλήθεια στο περίπου  της , στο όλοι έτσι κάνουν , στο λίγα και καλά  Η ψυχή μας λαχταρά το πανήλιο Φως του κόσμου! Στην γλυκιά αποκαραδοκία του Χριστός Ανέστη , λίγο πριν ο παπάς ξαναστρώσει τον ανήφορο του Γολγοθά με τα βάγια και τις δάφνες του πρώτου Ωσαννά , λίγες ώρες πριν ο Κύριος απ την καρδιά της γης Αναστημένος πλέον κατοικήσει στις καρδιές των θεασαμένων την Άνάσταση , θα ακουστεί η σπαρακτική  προσευχή του Ιωνά μα και το σύνθημα της νίκης το αιώνιο : Τον Κύριον υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας ! Προτροπή μας στέλνουν ο Σεδράχ ο Μισάχ και ο Αβδεναγώ ! Κέλευσμα ουρανού που λαβαίνει στο τέλος την πανηγυρική του επικύρωση το λυτρωτικό του επισφράγισμα ! Η υπακοή , η αποδοχή , η υπόσχεση ηχολογούνται πλέον σε πρώτο αριθμό: Τον Κύριον υμνούμεν και δοξολογούμεν εις πάντας τους αιώνας ! Μόνον ΑΥΤΟΝ ! Ό,τι κι αν μας τάξουν , όπως κι αν μας απειλήσουν ! Δεν θα λατρέψουμε κανέναν άλλον παρά μόνο τον αληθινό και μόνο Θεό!
 
Άγγελος Κυρίου , ο ίδιος ο Χριστός μας,  θα σπεύσει να δροσίσει την όποια κάμινο , την όποια βάσανο υπάρξει ως τιμωρία για αυτήν την ιερή μας αντίσταση!  Ου προσκυνούμεν τη εικόνι ή έστησας , ου λατρεύομεν τοις Θεοίς σου! Τον Κύριον αινούμεν , ευλογούμεν και προσκυνούμεν !Δεν μπορεί να σταθεί κανείς άλλος δίπλα στον Ένα,  στον Τόκο της Θεοτόκου , Αυτόν που έσωσε  τους ευαγείς 3 παίδες,  τότε Τυπούμενος με προφητείες και προρρήσεις  , τώρα όμως και πάντα Ενεργούμενος με τα θαύματα και τα θαυμάσιά Του  ! Τώρα που αδιαλείπτως φανερώνεται και όλους μας ενώνει! Τους συμβοώντας Αλληλούια ! Δόξα Σοι ο Θεός ! στο Θεοχαρίτωτο τούτο πρωινό της πίστης μας το Μεγάλο.  Μην λείψει κανένας μας από αυτό το πρώτο το αναστάσιμο το πανηγύρι !  
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή ( 2 μέρη )

Δεν είναι κακό να αναφέρουμε την πηγή μας ...μας τιμά και μας καθιστά συνοδοιπόρους...


Παρακαλούνται όσοι αναδημοσιεύουν ας μην αφαιρούν το όνομα του συντάκτη , όπως και άλλα στοιχεία.

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...

Ας επιλέξουμε ...Το τίμημα ή το αντίτιμο ...
Βαπτίστηκες και αναγεννήθηκες ... Μετανόησες κάτω από πετραχήλι και ξαναβαπτίστηκες ... Μετέλαβες τα άχραντα μυστήρια και ένιωσες ξανά βαπτισμένος εις το όνομα του τρισυπόστατου Θεού ... Υπάρχει ακόμα ένα βάπτισμα το τέταρτο κατά σειρά .. το βάπτισμα της ομολογίας ...στο αίμα της Πίστης ... Άραγε πόσοι από εμάς θα το αγαπήσουμε ; Τον Αναστάντα Θεό ας ομολογήσουμε ...Και ας πληρώσουμε το τίμημα της Ομολογίας ...όχι το αντίτιμο της απωλείας ...! Καλό Παράδεισο ! ( νώντας σκοπετέας)

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄

Απολυτίκιο Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου  .Tον Συνάναρχον Λόγον / πλ.α΄
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες. // Nώντας Σκοπετέας 27-11-2013 Απολυτίκιο με την ευκαιρία της επισήμου Αγιοκατατάξεως του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Σημ: Το απολυτίκιο δεν περιέχεται σε αναγνωρισμένη ακολουθία , αλλά είναι προϊόν ευλαβείας και απέραντης ευγνωμοσύνης , προς τον Μεγάλο Άγιο του Θεού , στην μεγάλη η μέρα της Αγιοκατατάξεώς του .

Ουράνια Συντροφιά...

Ουράνια Συντροφιά...
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...". Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα./Γ.Πορφύριος

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...

Να μην μένει ούτε ίχνος αμαρτίας ...
Καταρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή συζήτηση με τον πνευματικό-εξομολόγο επί διαφόρων αποριών ή και προβλημάτων του εξομολογουμένου. Αυτό μπορεί να γίνει σε κάποια άλλη ώρα ,εκτός εξομολογήσεως, ή έστω, ως προέκταση της καθαυτό εξομολογήσεως. Ούτε ασφαλώς είναι μια τυπική επίσκεψη στον ιερέα πριν από τις μεγάλες εορτές, με μια κατ’ επιλογήν επισήμανση αμαρτιών ή και απλή εκζήτηση της «ευχής». Στην περίπτωση αυτή η εξομολόγηση λειτουργεί ως άλλοθι της ενοχής του ανθρώπου – «να ησυχάσουμε τη φωνή της συνειδήσεως»- με συνέπεια την παγίωση της αμαρτίας και την σκλήρυνση της ψυχής. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο εκείνο , που φανερώνει τη γνησιότητα της μετανοίας του πιστού. Πραγματοποιούμενη ενώπιον της Εκκλησίας –στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ενώπιον όλων και αργότερα ενώπιον του εκπροσώπου της Εκκλησίας πνευματικού εξομολόγου- αποτελεί το αποκορύφωμα της εν ταπεινώσει και συντριβή αναγνώρισης από τον πιστό ότι η ζωή του δεν βρίσκεται στην τροχιά του Χριστού και των αγίων ∙ ότι έσφαλε και σφάλλει, στο βαθμό που ή εκούσια ή ακούσια προσέβαλε την αγάπη στο πρόσωπο του Θεού ή των συνανθρώπων του. Παράλληλα όμως με την ομολογία αυτή εκδηλώνει και την ακλόνητη πεποίθησή του στην αγάπη και το έλεος του Θεού, τα οποία αναγνωρίζει ότι υπερβαίνουν την κατάντια του και έχουν τη δύναμη να τον ανορθώσουν και να τον οδηγήσουν σε ανώτερα πνευματικά ύψη: να ακολουθεί το Χριστό! Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν η εξομολόγηση αφενός προϋποθέτει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος του εξομολογουμένου και την πίστη του στην φιλανθρωπία του πανοικτίρμονος Θεού, αφετέρου έχει εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Τυχόν λοιπόν προσέλευση στο μυστήριο, χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία με εξομολόγηση εν μετανοία ενώπιον πρώτα του Θεού, αποτελεί εμπαιγμό του μυστηρίου ή το λιγότερο άγνοια της παραδόσεως της Εκκλησίας. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, να προσέρχεται ο εξομολογούμενος απροετοίμαστος , επόμενο είναι να μη γεύεται τα αγαθά και τις δωρεές , που ο Θεός έχει υποσχεθεί να δώσει. Και τα αγαθά αυτά είναι η εξάλειψη κάθε αμαρτίας, αλλά και η δικαίωση του ανθρώπου. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών , πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» ( Α’ Ιω.1,9 ) . Και ο προφήτης Ησαΐας , ήδη από το χώρο της Π. Διαθήκης, διαλαλεί: « Εάν είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα, θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι» ( Πρβλ. Ης. 1,18 ) . Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύει τα παραπάνω: « Η μετάνοια δικαιώνει… Στο ληστή δεν είπε ο Κύριος, σε απαλλάσσω από την κόλαση και την τιμωρία, αλλά τον βάζει μέσα στον Παράδεισο, δίκαιο. Μη λες λοιπόν πάλι, Αμάρτησα πολύ και πώς θα μπορέσω να σωθώ; Συ δεν μπορείς, μα ο Κύριός σου μπορεί , και τόσο πολύ, ώστε να σβήσει τελείως τα αμαρτήματά σου… Τόσο τέλεια σβήνει τα αμαρτήματα , ώστε να μην μένει ούτε ίχνος από αυτά. Ο Θεός λοιπόν χαρίζει και την ομορφιά μαζί με την υγεία, μαζί με την απαλλαγή από την κόλαση δίνει και τη δικαιοσύνη και κάνει τον αμαρτωλό να είναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε. Διότι εξαφανίζει το αμάρτημα και το κάνει να μην υπάρχει και να μην έχει γίνει ποτέ. Έτσι τέλεια το εξαφανίζει, δεν μένει ούτε σημάδι, ούτε ίχνος, ούτε απόδειξη, ούτε δείγμα» (Ομιλία η΄, περί μετανοίας ) . Έτσι με την εν μετανοία συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως επανερχόμαστε στο αφετηριακό σημείο του βαπτίσματός μας. Όπως δηλ. τότε που βαπτισθήκαμε, κάθε αμάρτημά μας, ιδίως δε το προπατορικό λεγόμενο με τις κληρονομικές του συνέπειες της φθοράς και του θανάτου, εξαλείφθηκε, έτσι και τώρα, στο δεύτερο αυτό και επαναλαμβανόμενο βάπτισμα της μετανοίας, κάθε αμάρτημα που εκάναμε, μετά το πρώτο, εν λόγω ή έργω ή διανοία, εξαλείφεται και μας φέρει καθαρούς και πάλι στο σημείο εκκινήσεως της πνευματικής ζωής. Η ζωή μας στη φάση αυτή επανασυντονίζεται με τους χτύπους της παράδοσης της Εκκλησίας∙ «πιάνουμε» ξανά το σταθμό του Θεού∙ αρχίζουμε και (επι)κοινωνούμε με όλους τους αγίους. «Γιατί έτσι, όπως θα είναι ο νους σου συγχυσμένος ,ούτε θα καταλάβεις τι θα σου πω ούτε και θα θυμάσαι σε λίγο τίποτα. Άμα όμως εξομολογηθείς και μπεις και συ στην ίδια πνευματική συχνότητα με μας, τότε θα μπορέσουμε άνετα να συνεννοηθούμε» ( π. Παϊσιος ) .

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !

Αχ παιδί μου ...ο Χριστός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ !
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μάου Τσε Τούγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. Άθεος: Και σεις παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.  Ο Χριστός παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει τη ζωή σε όλους μας. Αυτός που σε έφερε στον κόσμο και σου έχει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.  Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;  Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;  Βεβαίως.  Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;  …….  Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.  Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;  Με αυτήν την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αλήθειας. Διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για την μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.  Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…  Αχ παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες πως είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε ανακηρύξουμε στο μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν αυτά; Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός σου». Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!». Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικοτέρα, την αγιοτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητας, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε από όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.  Τι είπατε;  Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πραγματικοί μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας; Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διακήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και το Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα»,κ.τ.λ. Η συμπεριφορά αντιθέτως του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους τους άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμη κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το αντίθετο! Πρώτα πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωαν. η΄46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωαν. Ιδ΄30). Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού:«Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωαν. η΄12),«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. Ιδ΄6). Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ούκ εστί μου άξιος» (Ματθ. ι΄37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά τις μητρός αυτής και νύμφη κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι΄35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι΄17 κ.έ.). Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»;(Ιωάν. Ιδ΄6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να’ λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις Του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητάς Του αναγορεύτηκε η ευγενεστέρα και αγιότερα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Η παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως υπό την προϋπόθεση ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιοτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...  Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν τη Θεότητά του, έχετε;  Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέστηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διαιτάσαι τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματά είναι η Ανάστασή Του. Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών»(Κορ. Ιε΄ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.  Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;  Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία. Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πώς ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.  Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;  Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή. Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες και άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός εννοούμε, ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α΄ Ιωάν. Α΄1)» Με βάση ένα πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασχάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια. Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα. Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλαδή σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης. Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πει κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλιζαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις, και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφτεί κάποιος. Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια. Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.  Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίον έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.  Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!». Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα- πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα έπρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο - και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.  Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλαδή ιστορικοί που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.  Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αί δεν γίνεται! Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλαδή οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλαδή που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.  Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα! Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμα. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, τον αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρών της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα τη εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις΄18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα; Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφτηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο.. ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (α΄48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποίος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκρατορίες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιός ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας; Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σύμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αυτή εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς΄13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμία σημασία για τους πολλούς; Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.  Ομολογώ ότι τα επιχειρήματά σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.  Όχι παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει. Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει. Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ότι είχε να διδάξει, έπραξε ότι ήθελε να πράξει και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά. Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά». Είπα στο γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: Πες μου, πατέρα μου γιατί σε τούτη’ δω τη σφαίρα αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; Γιατί σαν να’σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα τ’αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα; Γιατί προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’αμύριστά του κάλλη, μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’αφήνει; Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει το στάχυ, ώσπου να γενεί ψωμάκι και καρβέλι και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο, ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει; Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία; Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του: Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι(=κέντημα). Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε. Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζει πρέπει. Περίμενε σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα και του Θεού το κέντημα απ’την καλή κοιτάξης και τότε…όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις! Ο Χριστός παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντελείας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...

η προσευχή του Κυρ -Φώτη...
Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία. ~Φώτης Κόντογλου~